Z brzucha dziecka
Wyskrobana niewinność
Osamotniała wiara jeszcze dogorywa
W nowym ciele wzwód tożsamości
w   Kryształowej kolbie nowego rozumu
Zwoływanie duchów światła
Rzadko przychodzą te właściwe
Pretensja do inteligentnej plazmy
Jej gorącej pułapki nie do pojęcia
Ona niezmienna konsekwentna skupiona
Kropel kuje potokami
Krzyczy w nocnych ptakach
I ludziach o porozrywanym poczuciu godności
Ale cóż to jest godność
Z ucha dziecka
Zwisa telefon komórkowy
Podgrzany mózg marzy o dorosłym wzwodzie
Orgazmie i śmierci
Kwiaty Boodlera swoją brokatową czernią
Pieszczą moje puchate gniazdo rodowe