Ody smutny gość ź walizką w dłoniach przechadza się
po głodnym wciąż strychu parasol pada mu na głowę
a deszcz w piersiach bulgocze Dla niego nieba z sadów mgłowych
są dniem i nocą zwłaszcza w nocy Dla niego ptaki zwinięte
w rulon czasu są jak nowe wieńce na stroskanych krzyżach
Gdy smutny gość z walizką w dłoniach szepcze swej żonie
czy mężowi że nie rozumie że się boi że chciałby że nie chciałby
wyjechać zapomnieć rozpocząć wypłukać się w mydle młodości
uczynić spowiedź wielkanocną odwiedzić wszystkich a może kilku
przyjaciół ostatecznie tego jednego Jeśli przypomina sobie jego adres
zobaczyć ludowego malarza o którym tak tłoczno ostatnio drugi Nikifor
panie panowie warte obejrzenia To taki gość z walizką w dłoniach
budzi strach u zakochanych budzi litość u skazanych usypia
najgorętszy dzień W noc Wielkiej Nocy gdy Jaja tężeją w splotach
barwnika wymęczone gorącem farbą rylcem spękanymi dłońmi i chuchami
On Gość smutny z walizką w dłoniach pędzi na zwietrzałe spotkania
łamiąc przy tym resztki złudy do siebie i świata Moi mądrzy Moi piękni
Moi młodzi Tacy goście prędze} czy później dopracują się swej małej
tragedii na stary strych dziurawy parasol i wytartą walizkę To tragedia
ludzi poniżonych chęciami by nie zapomnieć by do końca nie ochłonąć
by do reszty nie zdziadzieć Tragedia ludzi poniżonych bo mieszkają
w domach z trzema zaledwie schodkami Gdy smutny Gość z walizką
w dłoniach proszony na obiad do zimowego sadu dziękuje skromnie
i unika drwiących spojrzeń oblodzonych drzew wyciągnięty na kocu
ze starej skostniałej gilem chustki gładzi i oblizuje zimowe trawy
i słucha wszystkich ptaków zimowego lata to wcale nie czuje się oszukany samotny
myśli z żarem w sercu że jak wróci do domu to chyba sprzeda
albo spali swoją trumnę która w kącie czeka na jego ciało od kilku lat
i ogrzeje się jej ogniskiem